ستاره ي رخسارت را تاريكي ِ آسمان ِ گيسوانت در آغوش گرقته است ،‌ رقص ِ درختان روبروي پنجره ، مهتاب را وادار به نوازشت مي كند ! ؛ ماه هنوز كه هنوز است زمين را يك كره ي خاكي نمي داند ،‌ آن را آينه اي مي پندارد كه شبانگاهان چهره ي خويشتن را با دست مهتابش مي آرايد ! همان مهتابي كه رخسار ِ تو زا نوازش مي كند !           

مادر بزرگ مي گفت اين آسمان ميعادگاه ستارگاني است كه خدا  شش دانگ آن ها را به نام هر يك از آدم ها زده است . هر ستاره اي وديعه اي است براي انسان ها كه در دل ِ پهناور آسمان نهانش مي كنند ! تو هر روز در آسمان ‍ِ حياط ِ مان چشمك مي زدي و من هراس ِ چشم ِ سارق پسر همسايه مان را داشتم !‌ آخر آسمان ما فقط يك ستاره ي درخشان داشت ،‌ درست در چند قدمي ِ ماه مي نشست و از آن دور دست ها دل ِ آدم را به آسماني شدن فرامي خواند.

وقتي به دنيا آمدي ، خدا نشان داد كه واقعا خداست ! آخر مي گويند هر دري كه براي آدم ها بسته مي شود هزاران در، گشوده پيش رويش جلوه گر مي شوند . اما من هم چنان حسرت ستاره ي آسمانم را مي خوردم !‌ با تمام درهايي كه وزارت ِ ارشاد ِ اقبال پلمپ شان كرده بود !‌      

مي گويند ستاره ها هر چقدر نزديك تر شوند ، خورشيد تر مي شوند !‌ ، تو همان هديه  ي آسماني ِ من هستي ، روشن تر از خورشيد ِ همه ي آدم ها ، تو بر سرِ‌زمين قدم برمي داري  ، در كنارم قدم مي زني تا ميادا سايه ام زير پايم له شود !

خاطره ها زنده شود با دم عيسايي تو .... قطره چونان بحر شود با دل دريايي تو

ديده ي مه تا به سحر خيره به چشمان توبود .....تا كه شود نيمه شبي همدم تنهايي تو

ماه نداست  كه نور جلوه ي رخسار ِ‌تو بود .... تابش ِ مهتاب بود از سرِ‌ بينايي تو

من كه ندارم اثري از  مه و خورشيد و فلك ....فقر چه دارد خبري از تو و دارايي تو ؟

نادي ِ آغاز ندا از سرِ تقريب نواخت .....خوش به رقيب ِ  دل تو ،  يارِ  هم آوايي تو !

براي تو و تولد ِ تو