جانا ! تو بر عرش خويش استواري و من بر فرش نشيني مستعار؛ بالانشينان را چون سير در افلاك نصيب گرداندند ، نظر بر خاك رهاندند ؛‌ پس آسمان تو را دربار گشت و من را خاك زنهار . روي بر خاك افكنده را چه توشه موجود كه ستاره اي انيسش گردد و آسماني حريص ؟! ستاره ي ديدگان بر من دريغ داري و در دل حريق افكني تا نور را مديون آتش باشم ، غافل از آن كه روشنايي چون با حريق معلول گردد ، عاقبت سياهي را علّت شود .                                                                

 چونكه مشرق گه خورشيد شود خانه ي دوست  /  مهر و مهرش همگي در يد و اندر كف  اوست

جان فكـــــندن به رهـــش هيــــــــــچ نـــداردحـــاصل / آسمان مـنـزل او باشد و رويـــش با اوســــت

   پروردگار ــ تعالي ــ چون سايه ات افراشت ، آفتاب در سينه مان گماشت تا قوّه ي ادراك مان ضعف را بارز گرداند و عظمت تو را عارض ! كه سايه چون تواند بنياد خورشيد باشد ؟! 

                                                                                                       

  بر سرم سايــه فكندي و جـــهان روشـــن شد  /  هرزه روي خانه ي جان گلشـن و سوســن شد

  ذات شيطاني از آن پس سوي خورشيد شتافت  /  هرچــــه ابليس به جان بود به آن دشمــن شد

 

                                   

 

 آنقدر دوستت دارم كه قدر نمي دانم و فقط قدر مي دانم و مي دانم كه خودت هم مي داني !؟!     

     نادی آغاز "فروردین ۱۳۸۸"

 

  

"برگي از دفتر چه ي نادی آغاز "| |