سيل چشمانت ز ديده خواب را ويران كند خنده ي مستانه ام را با غمش نالان كند هرچه شادي در جهان فاني و باقي بود حزن و اندوه نگاهت در خفا پنهان كند من ندانستم كه سرّ اين سياهي در كجاست روشنايي را چنين در ظلمتش اعيان كند گر چراغ راه من باشد نگاهت باك نيست راه من را ديدگانت اسوه ي مردان كند با حضور ديده ات يوسف دگر گمگشته نيست شمس روشن گر عزيزرا راهي كنعان كند چون بود بازوي احساس از محبت بي نصيب برق چشمانت هم او را رستم دستان كند مستي جام لبت شعرم به لب آورده است تا كه رقص واژگان ساقي جان خندان كند رشك ورزم من همي بر جاه آن الفاظ تو دردِ شاهِ واژگان را بوسه ات درمان كند خوانمش آزاده از حصر جهان آن بنده را گر تواند جان خود در دست تو زندان كند خلق من از وصف خوبي ِتو عاجز گشته است كي تواند اين كوير توصيفي از باران كند! نادي از بهر وجودت شاعر آغاز گشت گر روي نايش هميشه شكوه از پايان كند اسفند ماه۱۳۸۷ تعظيم قلم در پيشگاه آدم ها و نقش گستردن سايه ي خاكسارش بر روي سفيدي ها ي كاغذ ، احساس جاري بودن خداوند را ملموس تر مي نمايد، تا ياد آور تسخير اشيا براي بنده ي فراموشكارش باشد و او را سر به دار شفقت خويشتن نمايد ! ؛آخر او با محبتش مجازات مي كند و آدم را شرمسار بدكاري هايش مي نمايد ! "غافل از اين كه روي ما پرتر از اين هاست و سنگ پاي مان را در كيسه ي سينه مان پنهان كرده ايم !" آنقدر روي مان پر شده است كه بعد از 4 سال ايرانگردي باز هم هوس سفرهاي استاني فيل خيال مان را توريست تاج محل مي نمايد و خودمان را نامزد ايران خانم صدا مي زنيم ! ، سر و وضع مان آشفته مي شود تا رجاي رجايي را در دل فرزندان ايران خانم زنده كنيم و پدري مهربان براي فرزندان داغ ديده مان شويم! ؛ زبان مان ادبيات اعجاز مي آموزد و نويد ايجاز بشكه هاي نفت در بشقاب هاي سفره مان را در گوش بچه ها مان تكرار مي كنيم ؛ آنقدر فرهيخته مي شويم كه مدرك گرايي را مذمت مي كنيم و ديپلم فرزند نور چشمي مان را هم چون دكتراي غربي هاي مرتجع مي پنداريم ، آخر سر هم مي گوييم به عمل كار را بر آورديم و محدود به چند برگ كاغذ زبان بسته نگشته ايم ؛ براي تمديد صيغه مان با ايران ، به عاقد شهرمان متوسل مي شويم تا مهر تاييد را در سند ازدواج مان بكوبد و ما را بزرگ مرد تاريخ بخواند ! اميد مردم را به باد مي دهيم و اميد را هم به باد تا خودي نشان دهيم و سيماي مان را در گيرنده هاي اجنبي متجلي سازيم و مرد جنجال برانگيز گيتي شويم ، نمي دانيم اين اميد دسترنج اميدهاي مان است و ما فقط اميد را از سر ايران پرانده ايم ! ياد پيشه ي پيشين مان در دل تيره مان زنده مي شود و نقش اول صدا و سيماي سياست مي شويم ، نور چشمي هاي پدر را استيضاح مي كنيم تا برادري مان را ثابت كنيم و مدعي وراثت مادر متوفي مان گرديم ؛ در آلودگي هاي شهرمان نويد هواي تازه مي دهيم و رئيس كابينه ي دولت اميد مي شويم ! بعضي وقت ها هم پيشه ي اجدادمان را فراموش مي كنيم و از دارقالي به دار شهر متمسك مي شويم و شهردار پايتخت مان مي گرديم ، سرعت آبادي و عمران مان آنقدر برق آسا مي شود كه انگشت اشاره ي آدم ها را مبدل به بستني قيفي مي كنيم و آنها را مبهوت استعدادهاي جاه دادي مان مي كنيم ! ، با خلباني مان خلا بان اتمسفر انتخابات مي گرديم تا به همه ثابت كنيم خواستگار ايران بانو تحصيل كرده است و ماه عسل را با هواپيماي اختصاصي شان خوش مي گذرانند ، ژست مان شبيه برادران ويلبر رايت مي شود و تا مي توانيم كنار دسترنج آنها عكس مي گيريم . اعتماد ملي را با پول تو جيبي دادن جلب مي كنيم و با ماهي چند هزار تومان حق فرزندان را كف دست شان مي گذاريم ، نقاب فروتني مي زنيم و اداي حق مردم را در جامه ي الطاف خويش مستور مي كنيم ؛ تلاش مان براي ساختن جمله هاي فعل دار بي نتيجه مي ماند و اصلاح ناكرده ، خواستار اصلاح مي شويم ! . ادامه دارد... ! " خواستم كسالت آور نباشد " 
| : |
همانم که از روح خود به قلم دمیدم و او را مخلوقی برای خویشتن ساختم ؛ پس هر آنچه مي نويسم ندايي است كه بندگانم به درگاهت تقديم مي نمايند ، خداي اين واژه ها نه قاسم است و نه جبار ؛ پس بخوان نداي آغاز پروردگارِ ارحم الراحمين را ...
Others