در سكوت شب و تنهايي ِ يك مرد غريب عشق ِ تو شد به ضيافت كده ي او حبيب همه انديشه ي او غرق تماشاي تو شد ياد تو گشت در آغوش ِ خيالش رقيب بود در فكر ِ نجات غم تنهايي ِ خويش نام ِتو بهر خيالش گشت يك كهنه طبيب جزتو هيچ افيون و ترياكي نيافت مستي ِجام ِ تو مي كرد هر اثيري را غريب بود بر اسب ِ امير ياغي نفسش سوار چشم تو طاغي جانش را نمود اسبي نجيب عشق او از جنس شهواتش نبود ورنه هرعشوه نمودي گردنش را بر صليب چشمك بيگانگان شيطان اين گيتي بوَد از قضا چشمان تو پيدا نمود آن را فريب ترس هجرت ، خواب ِ او از سر پراند جان ِ او از فرط ِ وحشت بي شكيب مردك قصه ز غصه مي گريست فكر تنهايي بوَد ، فكري مهيب ناگهان شد مطمئن از ذكر رب مي كند هموار يادش هر فرازي و نشيب گفت اي ناجي بي صبري ِ من اي تو باشي از رگ گردن به من فوق القريب امشب از تو حاجتي طالب شوم تاكني بين عزيز و مرگ ، يكي شان را نصيب نام مردك ، خالق اين بزم ماست نادي آغاز خوانش تا شود مردي اديب ! نوشته شده توسط نادی آغاز ! ۲۲ بهمن ماه ۱۳۸۷ ! به نام خداوندِ جان وخرد كه تا لب كند تر،دلت را برد همان دل كه از باب راتق بود زبانش ندادست ، ليك ناطق بود پياپي كند جنگ باخمار خراب كه چون رزم سهراب و افراسياب نداند كه اين عشق ضحاك من است وسر بقايش تباه تن است چنان دافع و پاي چوبين بود كه از هجمه ي عشق رويين بود وجودم همه طالب ظلمت است كه گر ديده ات نارسد، قربت است قرابت به قاموس افكار ما سياه است ز زنگارِ كردار ما سرو دل به دنيا زآتش بسوخت كه هيمه به دل رختِ مطلوب دوخت چه ساده خوش است اين خراباتِ جان كه از نارِ دوزخ شود پرزجان كه تاليف پيغمبرِ اكرم است قعودِ جهنم زسنگ و هم از آدم است بدين ره تو همسنگرِ ما شوي شريك دل و همسر ما شوي تو سنگِ جهنم ، منم آدمش كه گر اين گونه باشد خفن خواهمش ! زگرماي ما ، جانِ تو غافل است خيال رفاقت زهي باطل است كه تا نفرتِ تو شود ساز من ندارد اثر رقصِ الفاظِ من روم تا شوم مردِ آمال تو كنم استجابت ، اميالِ تو مرافق شوم درد و آلامِ تو زنم شهد بر گسِ كام تو خدا حافظت اي تو انگيزه ام كه تو اعظم و من بسي ريزه ام ! مشتري زميني هستم كه ديوان افكارم منظومه ي او را فرياد مي زنند ، تا كهكشان راه تاريك شان شيري تر از شيري گردد و مطوف هيچ خورشيدي نگردند ! من ديوان شمس را در آسمان تاريك قمر خلاصه مي كنم تا ظلمت ديدگان تو را تجلي گاه قدرت پروردگار خويشتن سازم و و انگشت اشاره ي آدم ها را "آب نبات چوبي " ! نداي آغاز را در سهراب شريان هاي خويش غوطه ور مي سازم ، تا انتهاي مسير را با طرافت دستان تو نظاره باشم ! آخر، گلبول وقتي گلبو مي شود كه رنگ آغاز به خود مي گيرد ! همان آغازهايي كه افكار تاريك تو مهر پايان به سينه شان مي كوبيد و معراج زميني را متهم به نيستي مي نمود ، تا منجي افكار من _اين اميد هاي مسخره _ معمار خشت اول با تو بودن گردد ! با تو اين گلستان بوي سعادت مي دهد و بوستان هايش پر از نيلوفر مي شوند ! وقتي هستي نقش اول بازيگران مخصوص ملكه مي شوم تا نهر هاي جاويدانش را نصيبم گرداند ! از تو "شما" كه مي نويسم نامه هاي من شاهنامه ي منثور و منصور مي گردند و راهي فردوس مي شوند تا حماسه سراي داستان عشق بازي ام گردم و معمري كم سن و سال شوم ! آن وقت دفترچه ي اعمالم ،سياوش چشمك هاي دختر همسايه مان نمي گردد و پشته اي از آتش ، كبريت بي خطر مي شود ! تا اين گونه ابراهيم تكفير اين زميني ها گردم ! مي داني ؟! اينجا شبلي ها هم در آتش معصيت خويشتن گرفتارند ، ديگر نه لباس پشمين شان ناجي آن ها مي گردد و نه ريش هاي بي ريشه شان ! گناه شان اين است كه با آسانسور به ملاقات خدا رفته اند و پله هاي زرين كوب را به متروكه ي حواسشان سپردند ؛شايد مغلطه و مكاسب ، مغرورشان ساخته است و به قول تو "ما " ديگر با ما راه نمي روند ! با تو _ خيالت راحت عطف بيان و بدلي در كار نيست _ : با تو ! هيچ بوفي كور نمي گردد و هيچ هدايتي مختوم به ضلالت نمي شود ! تا اين گونه معبود قلم صادق خويشتن گردم ! و ...تقديم به :" قاف-ميم " 
| : |
همانم که از روح خود به قلم دمیدم و او را مخلوقی برای خویشتن ساختم ؛ پس هر آنچه مي نويسم ندايي است كه بندگانم به درگاهت تقديم مي نمايند ، خداي اين واژه ها نه قاسم است و نه جبار ؛ پس بخوان نداي آغاز پروردگارِ ارحم الراحمين را ...
Others