حالا دیگر باید، داستان محبت را افسانه ای پیش پا افتاده تلقی کرد

چیزی که  قدیم تر ها بیشتر بوی  حقیقت می داد

اما چرا ؟

چرا او اکنون فقط در کتاب افسانه سرایان جای خوش کرده است ؟

من هم نمی دانم

شاید می دانم ، اما  با گفتنش به جرم  عاشقی گرفتار می شوم

جرمی که این روز ها کمتر کسی مجرم اوست

شاید به خاطر ترس آز مجازاتش

جیزی نیست جز شکستن دل های شیشه ای مان

 

چندی پیش در جمعی سخن از عشق ،  پا در میان نهاد

بیچاره چه غریب بود

همه از جانب داری از او،  هراسی داشتند

شاید می ترسیدند گزندی به آبرویشان رسد

به چهره هایشان نگاه می کردم ، با دقت

چشمانشان چیز دیگری می گفت

 

با خودم می گفتم  ، کاش می توانستم بی ریا با آنها صحبت کنم

بگویم اگر فکر می کنی عشق زیبا نیست

آن لحظه را یاد اور باش

که خسته از سر کار می ایی و همسرت یک فنجان چای داغ برایت می آورد

و تو می نوشی ، بی هیچ قندی

چای را می خوری

و در آخر به روی او می آوری

و او دستش را بر روی لبانت می گذارد و می گوید :

هیس ( قند نداریم ! )

 

و یا اگر می پنداری صداقت عشق ، این روزها به پشیزی نمی ارزد

بدان که هنوز آن درویش از همه چیز گذشته در سر کوچه تان

مشغول عبادت صادقانه ی خدای خویش است

و عارفانه و عاشقانه می گرید

آری او همه چیز را فراموش کرد

به خاطر میل بی نهایتش به معشوق

پس این ماییم که  عشق را  دست کم گرفته ایم

 

همیشه با خودم می گویم

انسان ها هیچ گاه دست از سر دل خوشی هاشان بر نمی دارند

تا وقتی نوزادی در آغوش گرم مادرمان هستیم

دل خوشیم که شیر می خوریم و پدری داریم و هم مادری

کم کم دوران کودکی پاگشایمان می کند

و ما دل خوش که امشب پدرمان با ماشین کوکی به خانه می آید

از صبح منتظر صدای باز شدن در هستیم

هنگامی که نوجوانی می شویم

خوشحال از این که چهره ای داریم زیبا و یک بند ،  مقابل آینه ی قدی خانه مان اسیر

وشاید یکی مثل من متنفر ازوجود خویش

و دل خوش به این که چندین نفر نوشته هایش را می خوانند

می گریند و می خندند و گاهی اوقات هم می گویند آه عجب نوشته ی زیبایی

و اما حالا نوبت جوانی است

و ما مغرور و مغرور و مغرور

دیگر نمی خواهیم همان پدری که چندی پیش  منتظر صدای طنین انداز گام هایش بودیم ، به دوستان خود نشان دهیم

عجب !

دیگر دوست نداریم در صف نانوایی ، ساعت ها بشینیم ، آری دیگر بزرگ شده ایم 

خریدن نان و من ؟

 

کمی سن روی سنمان می آید و خوشحال که  در جیبمان چندین باند از اسکناس است همان ها  که اکنون به یاری افسانه سرایان داستان عشق آمده اند

و همسری داریم و

 شاید چندین بچه

همان ها که هر روز با دیدنشان خستگی از تنمان در می آید

و با گرفتن بوسه ای از آنان انگارنه انگار که امروز چه شده است یا که چه گفته

 

و حالا نوبت همان دورانی است که همه  (یا شاید فقط من ) از آن هراسی داریم

حالا دیگر ما هستیم و سستی و ناتوانی

و چندین فرزند که دوست ندارند ما را به دوستانشان نشان دهند

دعا می خوانیم و ذکر می گوییم و فقط به فکر خدای مان هستیم

چه شد ؟

هر کاری خواستیم کردیم و به هر دری که خروجی ان را نمی دانستیم رو زدیم

حالا فقط به فکر خالق مان هستیم

و او مثل همیشه <غفار>

و با آغوش باز از ما استقبال می کند

آری صد بار اگر توبه .....

 

حالا دیگر وقت جان سپردن است

می آیند و مشت مشت خاک بر روی آن چهره ای که ساعت ها برای تزیین آن وقت صرف کرده ایم می پاشند

و حالا غروب شده ، و زندگی خاموش ، و ما مانده ایم و اعمالمان

 

به راستی عجب چرخه ای دارد این زندگی !

از عرش رسیده ایم به فرش

 

از عشق به کجا ها آمدیم

شاید این عشق است که ما را به این چنین جاها می رساند

قصد من اندرز نیست

اما چه خوب است که بدانیم

آسان می شود که همه چیز را که برای به دست آوردنش

ار حق دیگران گذشتیم از دست بدهیم

 

 

تا این باشد پایان عاشق پیشه

 

 

محمد

"برگي از دفتر چه ي نادی آغاز "| |