نسیم سلام های پر بهار از دشت های پر یاسمن بر تو باد ، بر تو ای همه عشق ، رنج و صداقت ، بر تو که نفس های پرالتهاب را بر تارهای صدایت می نوازی ، عاطفه را همراهش می کنی و سخنی بس دلنشین بر زبان می آوری ، گاه پرشور و شوق و گاه خطاب انگیز تا روح مرا بیارایی .

می دانم ، آری می دانم گاهی با رنجی که از خانه بر دوشت است می نوازی و گاه با غم قصه های پر غصه ی زندگی به راستی چرا و چطور می توانی چنین پابرجا و استوار بر پا بایستی ؟ چگونه می توانی مدتهای مدید سخن بگویی بی آنکه خسته شوی ؟

نمی توان فرسودگی اصوات تو را حس کرد ؛ در صدای پرمهرت آینه ها چیده شده اند تا مرا به من نشان دهی ، آینده ی مرا شفاف کنی و غبار از جاده های پر پیچ و خم زندگیم بزدایی .

باور کنیم که می کوشی و می رنجی ولیکن کارت با عشق تکمیل می شود و بهایی جز خون ندارد ؛ تو که در تمام عرصه ها بودی و هم دوش مردم زندگی کردی و رنج کشیدی , شهید دادی ، فرهنگ به جبهه بردی و با چنگیز زمان عالمانه جنگیدی ، تو خودت از جان مایه گذاشتی و به راستی حق را در پست خاکریزهای عشق به اکمال رساندی و بعد از آن ...

نمی دانم بنویسم و بگویم یا نه ؛ نمی خواهم نمک به زخمتان بپاشم ، ولیکن مرهم تو کمی عنایت است ؛ کمی درک و احساس ، کمی همنوایی از سوی آنها که بی هیچ توجهی  اکنون چنگیز زمانه شده اند . راستی معلم عزیزم خودت می گفتی همدردی از همزبانی بهتر است ! پس غربت تو کی به پایان می رسد ؟ غریبه ای در جامعه ی امروزی با غم های نا متناهی ، می ستیزی و پیش می روی بی آنکه از ارسال عشق به شاگردانت کاسته شود ؛ حال با تمام این همه نجوا باز هم نوای تو سلطان فریاد هاست ، سکوت تو بلندترین اصوات است و نگاهت گرم ترین خورشید .

می توانی و توانستی در تمام موقعیت ها اثر خود را به نمایش بگذاری ولیکن افسوس که تمام آنها به یاری حادثه ای از سوی عوام در خاطره ها به جا ماند .

مگر رجایی که بود ؟! که همه از او می گویند و می نویسند -حتی من-؟ چطور می توان وجود پر شعور اورا بی معلم آزمود ؟ چطور می توان اثر پربهای او را حادثه ای از سر اتفاق دانست ؟

من نگاهت می کنم تا نه تنها تو را ببینم بلکه آینه ام را بنگرم ؛ گام هایم را پادار و دستانم را دستگیر تا بتوانم بالا بیایم می خواهم دنیا را از دید فرهیخته ای بنگرم که تمام دنیا مدیون اوست .

می توان تو را جلوه ای از نور خدا دانست ، زیرا شغلت شغل انبیاست و راهت راه اولیا ؛ پس چه راهی بهتر از راه تو وچه همراهی به زتو ؟

می گویند تشنه با آب دریا تشنه تر می شود ! استاد هم هر چه می گوید بیشتر عطش یاد دهی دارد ، اما می توان خطوط پر تجربه را از جبینی نگریست که بارها کوشیده اند تا در جاده ی زنگی ما چالشهای فرهنگی را برچینند ؛ تمام ما در دست انداز های این جاده به طور روز مره گرفتاریم ؛ اما هنگام راحتی راه همه هستند مگر تو ...

جز این است که بستر عشق را می آرایی ؟ ذهن را می پرورانی ، خواب را می پرانی ، راه را می آزینی و دست ما را از ناپاکی ها می زدایی ؟

بمان تا با بودنت گرمی را حس کنم ، قدم نه تا صدای گام هایت نوازشگر گوشهای زمانه ای باشد که از شنیدن محبت و عشق سالهاست که نا شنواست

محمد